يك ضرب المثل قديمي مي گويد: " با خوردن روزانه 1 عدد سيب هرگز نيازي به پزشك نداريد. " سيب سرشار از پكتين است كه كلسترول خون را پايين مي آورد. پكتين كلسترول خون (LDL) را پايين مي آورد. خوردن روزانه 2 عدد سيب، كلسترول خون را بيش از 16 درصد كاهش مي دهد. سيب با داشتن فيبر زياد به افراد ديابتي كمك مي كند تا قند خون خود را تنظيم كنند. سيب از افزايش يا افت ناگهاني قند خون جلوگيري مي كند.
سيب سرشار از ويتامين ها و مواد معدني است. بهتر است سيب را با پوست بخوريد. يك سيب متوسط با هسته و پوست 80 كالري انرژي دارد. دانه هاي سيب را نخوريد. زيرا هر كدام، حاوي مقادير كمي سيانيد است. اين ماده از درخت وارد سيب مي شود تا با آن دانه هايش را پراكنده كند. بدن انسان و حيواناتي كه اين دانه ها را بخورند، آنها را دفع مي كند. اما بايد مراقب دانه هاي سيب له شده بود و آنها را نخورد. ويتامين C موجود در سيب به نوع سيب بستگي دارد. اكثر آنها مقادير فراواني ويتامين C دارند.

هلو از خانواده گل سرخ و مشابه زردآلو، گيلاس، آلو و بادام است. 3 نوع هلو شناخته شده است: هلو سنگي، هسته جدا و هلو نيمه سنگي.
شليل در واقع نوعي هلوي كوچك و بدون كرك است. شليلها و هلوها به طور طبيعي از طريق غنچه شكوفه يا دانه هايشان متمايز مي شوند. به طور كلي، اكثر هلوها طبق چگونگي چسبيده يا جدا بودن هسته شان دسته بندي مي شوند.
1- هلو سنگي: اين نام به دليل آن انتخاب شده كه گوشت هلو محكم به هسته چسبيده است. بافت گوشتي آن زرد و بخش نزديك به هسته قرمز روشن است. گوشت آن نرم، شيرين و پر آب است براي انواع دسر و مربا، مارمالاد و كمپوت مناسب است. توصيه مي شود كه تازه آن مصرف شود.
2- هلوي هسته جدا: هسته از گوشت به راحتي جدا مي شود. از نوع سنگي، بزرگتر و سفت تر است. بافت آن كم آب تر اما شيرين است. براي كمپوت بسيار مناسب است اما بهتر است كه تازه آن مصرف شود.
3- هلو نيمه سنگي: اين نوع جديد كه تركيبي از هر دو نوع هلوي سنگي و هسته جداست. به شكل تازه و كمپوت مصرف مي شود.

خواص هلو:
هلو داراي مقادير زيادي پتاسيم و ويتامين هاي C و A است. ملين و مدٌر است. به فعال شدن شيره معدي كمك مي كند. رنگ چهره را بهبود مي بخشد.
پخت طولاني هلو، مواد مغذي اصلي آن را از بين مي برد. برگه هلو مواد مغذي بيشتري دارد، بعضي از برگه ها را با دي اكسيد سولفور خشك مي كنند تا رنگشان تغيير نكند و مدت زيادي نگهداري شوند. بنابراين، زياد مناسب نيستند.

نمی دونستم دونه له شده سیب ضرر داره چون خیلیها رو دیدم که دونه سیب رو می جوند

سلام
دوست عزيز
اگه خط آخر را با دقت خونده باشيد منظور دانه هاي سيبي است كه له شده و خراب شده نه خود دانه ي له شده سيب!

" فيكوس كاريكا " كه انجير ناميده مي شود. بومي شمال آسياست. مدت بسيار طولاني است كه انجير وجود دارد. سومري ها از انجير استفاده مي كرده اند. انجير پخته در گذشته به عنوان شيرين كننده به جاي شكر مصرف مي شد. انجير سرشار از پتاسيم، آهن، فيبر و كلسيم است. انجير مصارف پزشكي دارد و مدٌر و ملٌين است. درخت انجير 100 سال عمر مي كند و 100 فوت ارتفاع دارد. اما درختان بومي 6 فوت ارتفاع دارند.
شكوفه انجير داخل ميوه مي ماند و زنبورها را داخل خود مي كشد تا گرده ها را پراكنده كنند. اما فقط ميوه آن قابل خوردن است. انواع متفاوتي از انجير وجود دارد. كه بر حسب رنگ از سياه تا سفيد دسته بندي مي شوند و انواع سبز براي خشك كردن به كار مي رود.

انواع انجير:

آدرياتيك (Adriatic): رنگ آن سبز كمرنگ مايل به زرد و بخش داخلي آن، قرمز رنگ است. به شيريني انواع ديگر نيست. طعم نوع خشك آن مطبوع است. البته به صورت تازه هم مصرف مي شود.
قهوه اي (Brown turkey): اين نوع انجير قهوه اي با طعم شيرين، پر آب است و به هر دو صورت خشك و تازه مصرف مي شود.
كالي ميرنا (Cali Myrna): اين نوع انجير، بزرگ و كم آب است و پوستش سبز و گوشتش سفيد است. اكثراً به صورت خشكبار مصرف مي شود. پوست ضخيمي دارد كه هنگام خوردن گرفته مي شود.